Rond kwart voor 11 werden we gevraagd om naar de trein te gaan.
de lounge waar we mochten wachten
We hebben twee grappige slaapcoupés tegenover elkaar, dat is wel leuk. Ook is hier een soort van purser die weer voor ons 'zorgt' tijdens deze reis.
slaapbank wordt 's avonds naar beneden gehaald
het zitgedeelte, met eigen wc (staat onze tas nu op)
Allereerst moesten we van die grote tassen af, want die pasten niet. Snel even eruit gehaald wat we nodig hadden en daar gingen onze reistassen. Om 11.05 vertrokken we, weg uit New York, skyline achter ons gelaten en op naar het zuiden. Het is allemaal erg gaaf en het is natuurlijk ook een heel ontspannen manier van reizen. Maaltijden zit er allemaal bij in, dus moesten we opgeven wanneer we wilden lunchen en dineren.
We kozen voor 1.15 en 19.15 uur. De lunch was goed verzorgd, er was zowaar een menu waaruit je kunt kiezen. Marlou en Leon een cheeseburger, Rob ging voor kipcurrygerecht en ik nam een redelijk simpele sandwich. Daarna konden we ook nog een dessert kiezen. Ik had wel zin in cheesecake maar oh wat is dat machtig...
lunchen in de trein
Onderweg veel gezien en de tijd doorgebracht met spelletjes doen (kaarten en yahtzee hadden we bij ons). De kinderen vermaakten zich ook prima in hun eigen cabine! Het landschap was heel wisselend, het is of heel mooi qua natuur en plaatsjes waar je doorheen komt of je zit in de achterbuurten, industriegedeelten die tegen het spoor aan gebouwd waren. Het is ook wel heel relaxed reizen zo, je hoeft zelf niet op te letten, veel beenruimte kortom erg prettig. Ook leuk was het toen we door Washington en Alexandria reden. Dat herkennen we dan toch weer van twee jaar geleden.
de mindere buurten
toren van Alexandria
samen klaverjassen
Ook het diner was weer prima verzorgd, alleen als je alcoholische dranken wilt (en dat wilden we want we hoefden toch niet te rijden ) dan betaal je dat apart. Rob ging voor de crabcakes, wij allemaal voor de steak. We kregen er zelfs groenten bij, sperziebonen en dat zie je niet vaak hier. Als toetje een simpel ijsje en we hadden weer genoeg gehad. 's Avonds nog even geruild, Marlou en Rob speelden yahtzee en Leon en ik klaverjasten. Rond 10.00 uur waren we erg moe. De nacht hiervoor slecht geslapen, dus de bedden werden netjes weer voor ons klaargemaakt en toen konden we gaan slapen. Wel een aantal keer wakker geweest maar toch goed geslapen. Grappig is dat je ook steeds de 'toeter' van de trein hoort en die hoor je tijdens zo'n rit vaak. Het is blijkbaar bij elke spoorwegovergang gebruikelijk... Geeft wel een apart sfeertje.
Rob en ik waren rond 7.00 uur wakker vanmorgen en zagen hoe we Florida binnenreden.
Dat is dan wel lekker vanuit je bedje naar buiten kijken! Om 8.00 uur kinderen wakker gemaakt en toen gaan ontbijten. Ook dat was weer goed voor elkaar, een stevig ontbijt zelfs. Maar goed, dan hoeven we voorlopig ook even niet meer te eten.
de trein met onze purser
Met een kwartier vertraging kwamen we in Tampa aan. Wat een temperatuur ineens, het is hier goed warm. Het was alleen een grote chaos bij het bagage afhalen. Zoveel mensen die naar de tassen aan het graaien waren terwijl ook nog met de voucher gecontroleerd moest worden of het wel klopte... Gelukkig zag ik onze tassen op de laatste wagen bovenaan liggen en waren wij snel klaar. Helaas was er buiten geen taxi meer, maar opnieuw hadden we geluk. Net toen ik iets wilde regelen met een express service bus, kwam er een aangereden en we konden mee. Tassen achterin en toen naar het vliegveld toe want daar moesten we onze auto ophalen. Dat ging allemaal weer vlotjes. De man extra fooi gegeven, zo blij waren we dat het zo snel was gegaan, want er moesten vast nog heel veel meer mensen met de taxi en die stonden nog bij de bagage!
Bij Alamo mochten we kiezen uit een aantal midsize SUV's. Dat was nog niet eenvoudig. Marlou wilde geen witte auto, Rob wilde in eerste instantie wel de Jeep maar dat is toch een behoorlijke grote auto en ik was gecharmeerd van de Nissan Roque, de soort van Amerikaanse uitvoering van de Quasqai en omdat we deze laatste misschien volgend jaar willen kopen, leek mij deze wel leuk om uit te proberen. Het rijdt wel even anders dan de Chevrolet, maar je zit wel lekker hoog. Veel extra ruimte hebben we nu ook niet nodig want we blijven nu een week op een plek. Achteraf had ik toch een beetje spijt want die Jeep was ook erg stoer maar iedereen is tevreden met deze auto.....
Fijn dat we TomTom bij ons hebben, zo waren we in een uurtje rond 14.45 uur bij ons villa in Spring Hill. Deze overtreft onze verwachtingen. Het is groter dan je op de foto's zou verwachten. Drie grote slaapkamers, twee badkamers, hele ruime zithoek met twee eethoeken, dan nog een grote keuken, bijkeuken, en natuurlijk de buitenpatio met zwembad. Het ziet er keurig verzorgd en schoon uit. Hier houden we het wel een weekje vol.
zitgedeelte met rechts een glimp van de keuken
het zwembad (heerlijk water)
buiten tuinset
Snel op pad naar de Publix om boodschappen te doen. Marlou bleef thuis, zodat we ook wat dingetjes voor haar verjaardag morgen kunnen kopen. Jammer is dat we geen echt kado voor haar hebben, ze weet zelf ook niets maar we zorgen wel voor een feestelijk tintje. 16 worden doe je ook niet elk jaar! Ik kan natuurlijk nog niet melden wat we gekocht hebben, dat vertel ik dan wel weer in een volgend blog!
Thuis bij het zwembad wat gegeten. Nu zitten Rob en Leon in het zwembad, zit Marlou rustig televisie te kijken en ben ik met het blog bezig. Dat willen we toch wel bijhouden. Vanavond willen hier bij een Mexicaans restaurant gaan eten en we willen nog even naar de Walmart om nog iets voor Marlou te kopen wat ze bij de Publix niet hadden.. Morgen wordt toch een bijzondere dag voor haar. Het is natuurlijk vreemd om dan niet thuis te zijn en door iedereen gefeliciteerd te worden dus we moeten het hier gezellig maken. Rob heeft de kaartjes voor de Tampa Bay Rays al besteld dus dat is geregeld. En ze wil graag bij TGI eten. Daar gaan we dus ook voor zorgen!
We zitten op dit moment in de eerste klas lounge van Pennsylvania Station te wachten tot we kunnen vertrekken met de trein. Dit heeft ook weer iets. Er is eten, drinken, computers, kranten en televisie. Wat willen we nog meer? We zijn hier wat te vroeg. Dat is niet voor niets want het verkeer dat 's ochtends door de Holland Tunnel moet is erg druk. Volgens de hotelreceptionist moesten we toch wel een uur uittrekken.
Vannacht een slechte nacht gehad, toch wel spannend of we het allemaal qua tijd redden en het was erg warm op de kamer. En met het lawaai van de airco kun je echt niet slapen. Nou met die tijd valt het dus erg mee. En vanmorgen - hoe is het mogelijk - hadden we weer een overstrominkje. Bijzonder, op de eerste en de laatste dag! Volgens het hotelpersoneel lag het aan te veel wc-papier. Maar ja, wie dan? We zeggen allemaal dat we niet veel papier gebruiken.... Of was er weer een mol aan het werk?
We waren daardoor vroeger op dan verwacht. Dus tassen gepakt, ontbijtje op de hand genomen (hotel serveerde koffie/fruit en diverse lekkere broodjes) en daar stonden we in de rij voor de Holland tunnel.
Het ging dus vlot en waren we in een half uur bij het verhuurbedrijf. De auto ingeleverd en toen hadden we heel snel een taxi die ons naar het station bracht. Voor $ 7,- en daar kun je met de koffers niet voor lopen!
En nu is het dan wachten. Er zijn hier ook nog wat winkeltjes. Ik wil nog graag een New York kalender kopen en Marlou nog wat tijdschriften voor onderweg....
Ik kan motel Brook Mountain Lodge aan iedereen aanbevelen, het is werkelijk erg leuk hier. Gisterenavond hier in de buurt bij een gezellig restaurant/bar gegeten. Het eten was erg goed, volgens mij had ik voor het eerst een steak. Leon besloot voor twee voorgerechten te gaan, nou dat heeft hij geweten want de porties waren erg groot... Marlou en Rob hadden ook een steak.
Marlou en Leon op de schommelbank voor hun kamer
Toen we terugkwamen bij onze kamers werden we door de eigenaars Al en Alicia uitgenodigd om bij het kampvuur te komen. Daar zat ook nog een Amerikaans gezin: Bruce met vrouw en 3 kinderen + een vriendin van zijn dochter. Het was een erg gezellige avond. De kinderen kregen van Al van die neon-verlichte bandjes en wij zaten met ons allen om het vuur. Natuurlijk over veel dingen gepraat. Zo vinden de Amerikanen het geweldig wat wij allemaal komen bekijken, er werd ook over de verschillen gesproken. Dat wij onze kinderen alleen naar school laten gaan dat vinden zij vreemd. Zij werken met een schoolbus systeem en brengen de kinderen naar de bus. Omdat toch daar regelmatig kinderen ontvoerd worden. Bruce vertelde dat hij politie-officier was en dat hij ook dicht in de buurt was toen die aanslag op het Pentagon plaatsvond. Verder werkt hij bij een non-profit organisatie die eens per twee jaar een groot sportevenement voor politie en brandweermannen organiseert (wereldwijd). Zo was hij in Autstralië, in Barcelona en Stockholm. En hij was geen fan van Obama. Dat nieuwe gezondheidssysteem vond hij te veel geld kosten...
Afin, we hebben een leuke en interessante avond gehad. Het korte termijn geheugen van Al is niet zo best en dat was wel grappig want hij vroeg ook vaak dezelfde dingen. Maar alleraardigst was hij wel!
hier was het kampvuur gisteren
Vanmorgen stond er ook een redelijk uitgebreid ontbijt klaar. Locatie heel grappig (ben alleen vergeten foto's te maken). In een hoek van de giftshop stonden verspreid diverse tafels waar je aan kon zitten. Rob raakte buiten nog aan de praat met 3 jongens uit Montréal die hier kwamen fietsen (wielrenfiets). Het is hier ook erg mooi. Je kunt met een soort van paspoort een aantal olympische activiteiten doen zoals van de bobsleebaan gaan. Dat had Rob nog wel leuk gevonden maar daar is gewoon geen tijd voor.
En dus namen we afscheid van Al. Samen nog even op de foto. Ik zal hem zo nog even naar hem mailen en toen gingen we op pad. Hij vroeg nog of we wel genoeg te eten hadden voor onderweg anders hadden we zeker nog een lunchpakket of iets dergelijks meegekregen.
kamer van Leon en Marlou op de hoek
afscheid van Al Armstrong
Onderweg was het eerste stuk weer door de prachtige natuur.
prachtige natuur
We wilden Amsterdam bezoeken. Het bord zag er veelbelovend uit maar Amsterdam was echt niet veel soeps.
We vonden er niet eens een leuk tentje om even wat te drinken. Daarom maar snel weer Amsterdam verlaten. Omdat de dames heel nodig naar de wc moesten, bij de eerste de beste McDonalds gestopt. Tja, liever niet maar het was toch prettig om even wat de drinken en te eten (3x hamburgers en ik nam een apple pie). Ik had intussen in het boekje al gekeken of we nog een andere stop konden doen. Uiteindelijk kwamen we terecht in New Paltz. Daar staat een aantal stenen huizen die gebouwd zijn begin 1700 door Hugenoten, maar zij werkten nauw samen met Nederlanders en daarom zag je dus ook nog in een van de huizen duidelijk Nederlandse invloeden.
een van de huizen
Open lucht museum?
een Hollands element: Delftsblauw bordje
Het eerste huis had zo in het Open lucht museum kunnen staan.... We hebben twee huizen bekeken en reden toen door naar New Jersey, onze eindbestemming van vandaag. Het laatste gedeelte van de route was niet eenvoudig. Het was erg druk en doordat de wegen zo door elkaar heen lopen had onze TomTom er ook moeite mee. We dachten ook even dat we verkeerd zaten maar het bleek toch goed te zijn. We zitten hier echt vlak voor de Holland Tunnel. Een 10-baans weg die via tolpoortjes naar de tunnel leidt. Voordeel is dat we morgen helemaal vooraan kunnen gaan staan. Want we hebben zeker in de spits een uur nodig om naar het autoverhuurbedrijf te komen. En we willen ook ruim op tijd bij het station zijn.
Koffers op kamer gezet, even nog van het uitzicht genoten (je kijkt hier vandaan weer op New York) en direct op zoek gegaan naar het eettentje. Eerst de acht-baansweg overgestoken, maar die buurt bleek niet zo heel jofel - tenminste dat gevoel hadden we. Ook niet echt een fijn restaurant gezien. We baalden wel even want het was ook aardig aan het regenen. Ik meende me te herinneren aan de andere kant van het hotel wel een restaurant te hebben gezien en inderdaad daar zat een prima restaurant: The Embankment. En daar hebben we heerlijk gegeten. Leon had een broodje met friet, Marlou een ceasarsalad met kip, Rob fisch & chips en ik had gegrilde zalm (is gezond en goed voor de lijn toch?).
Daarna de auto helemaal leeggehaald en gezorgd - dat is nog een hele klus met hetgeen we allemaal gekocht hebben - dat alles weer in 4 tassen zit! Dit deel van de reis zit erop. We waren het over eens dat er veel hoogtepunten waren. Iedereen vindt dat in ieder geval van New York. Verder was voor Rob ook het D.Martin complex een hoogtepunt, Leon vond natuurlijk ook het kanoën erg leuk en allemaal vonden we ook Toronto (CN tower), Sacacomie en de dag gisteren heel geslaagd. En ik vond de rondleiding bij Inniskillin over hoe ijswijn wordt gemaakt de moeite waard. Dan vergeten we nog de Maid of the Mist boottocht en vast nog veel andere dingen... Dat moeten we dan toch even teruglezen!
Vanmorgen ontbeten op onze kamer met koffie en een chocoladebroodje. Uitgecheckt en toen weer op pad naar de volgende locatie. Het viel nog niet mee om Montréal uit te komen.
Victoria bridge
We hebben twee keer de Victoria Bridge gehad, door wegwerkzaamheden reden we verkeerd, maar uiteindelijk zaten we dan toch op de goede highway en bereikten we rond 11.00 uur de Amerikaanse grens. Met een half uurtje wachten - en dat valt mee - waren we aan de beurt.
de grens...
Een allervriendelijkste douanebeambte, snapte even niet wat we in Wilmington gingen doen maar toen we Lake Placid zeiden werd hij helemaal enthousiast. Ja daar heeft het Amerikaanse ijshockey team eindelijk de Russen verslagen... Dat noemen ze hier het 'Miracle on ice'.
We reden door het Adirondic State Park, prachtige natuur, mooie wegen, leuke kleine plaatsjes. Er was hier ook een toertocht aan de gang, we zagen erg veel wielrenners rijden. Door Wilmington gereden direct door naar Lake Placid. Ook een erg leuk plaatsje. Je snapt alleen niet dat ze daar bij de Olympische spelen al die sporters hebben kunnen huisvesten. Eerst even geluncht in een 'diner'. Marlou en Leon een hamburger, Rob en ik allebei een broodje al kan je niet van een klein broodje spreken....
de diner waar we geluncht hebben
de voormalige schaatsbaan voor de high school van Lake Placid
..met rechts Eric Heiden
Daarna even langs de voormalige ijsbaan gelopen waar Eric Heiden destijds 5 gouden medailles won. Het is nu een sportbaan van een high school. Nog even bij het stadion gekeken maar we hadden geen zin in weer een tour. Terug weer richting Wilmington. Onderweg bij 'High Falls Gorge' gestopt. Daar een korte wandeling langs de waterval gemaakt. Erg mooi en Marlou en Leon hebben nog 'stenen' gevonden bij de 'Minery'.
deel van de waterval
stenen delven
Onze volgende stop was met een gondel naar een van de hoogste toppen hier. Het was gelukkig een dichte gondel, ik was er anders niet in gegaan en inderdaad, het was erg hoog, maar prachtig uitzicht over Adirondic Park en diverse meren hier.
zo hoog gingen we dus
op de top!
We zeiden al, als we hadden geweten dat het hier zo mooi was hadden we een dag langer hier gezeten en een dag korter in Montréal. Maar dat is tot nu toe ook het enige dat we anders zouden doen....
Daarna ieder een flinke beker 'Ice cream soda' genomen bij een ijstentje hier vlakbij en toen naar het motel waar we allervriendelijkst ontvangen werden door Al Armstrong (nee, geen familie van).
een diary bar voor een ijsdrankje
Hij bleek alleen onze 'queen' kamer van hotel.com te hebben doorgekregen en dus niet de tweede reservering, maar we hebben geluk, hij heeft ook nog een dubbel vrij. Tot grote vreugde van Marlou en Leon die graag zelf ieder een eigen bed willen hebben. Intussen kregen we ook allebei nog een biertje als welkom aangeboden. De kamer is ook grappig, is weer helemaal van hout en er staat een koelkast en magnetron in. Marlou en Leon hebben nu zelfs de grootste kamer hier. Zo'n motel met je auto voor de deur heeft echt wel wat, geeft toch wel dat Amerikaanse 'on the road' gevoel. Morgenvroeg serveren ze ook nog ontbijt hier, midden in de gift-shop die ook in het motel aanwezig is. Jammer dat we hier maar een nacht blijven.
Marlou en ik hebben net nog even gezwommen, maar het water was erg koud en de zon was ook achter de wolken verdwenen. Rob had hier een netwerk gevonden dus kon ik nu ook het blog van gisteren even publiceren....
We deden het vanmorgen rustig aan en zouden gaan ontbijten bij Second Cup. De ijskoffie en fruitsmoothie waren lekker maar de koffie en de muffins met omelet waren geen succes. Tja dat kan een keer gebeuren. Daarna doorgelopen naar zeg maar de ondergrondse stad van Montréal. 33 km lang zijn er diverse winkelcentra, metrostations, hotels, bioscopen met tunnels verbonden en kun je dus onder de grond blijven. Dit is vooral in de strenge winters hier erg handig. Wij wilden wat gaan winkelen maar eigenlijk hadden we er al snel genoeg van. Mooie winkels, dat wel, ook hele mooie en elegante kleding maar zoals we ook al in Toronto zagen, de kleding hier is niet heel goedkoop. Wel leuk om even erdoor heen te slenteren. Het zijn zulke gigantische centra.
We besloten om toch nog naar het Historische Museum van Montréal te gaan. Dat zit in een voormalige brandweerkazerne, een heel grappig pand. Het was een leuk museum. Vlakbij het museum zat een kunstgalerie en daar had ik gisteren mooie stalen kettingen gezien. Toch maar besloten om er een te kopen, is altijd weer een leuke herinnering. Omdat we weer heuvel op moesten en al zoveel gelopen hadden, deze keer de metro genomen.Dan hebben Marlou en ik in alle drie de grote steden de metro gehad. Het gaat snel en is gemakkelijk vervoer.
metrostation in Montréal
Terug naar het Eaton Center waar een enorme foodcourt zat. Ieder kan dan zelf iets uitkiezen, Leon nam iets met Teriyaki kip, Rob iets Mexicaans, Marlou en ik gingen voor een pannini met salade.
Even terug naar het hotel en toen de auto genomen naar Canal de Lachine and Marché Atwater. Dit is een historisch gebied langs een kanaal waar je nu een aantal historische dingen kunt bekijken zoals een overdekte markt. Het is daar ook perfect om een bootje of fietsen te huren en langs het kanaal te rijden. Helaas werd het pikdonker toen we daar aankwamen en begon het verschrikkelijk hard te waaien. Fietsen zagen we dus niet zo zitten. Gelukkig ontstond er toch geen onweer en brak later de zon weer door. Op de markt kersen gekocht en lekker op een bankje in de zon gezeten.
Canal de Lachine
Vanavond zouden we eerst naar de Subway gaan, een simpel broodje eten, maar daar had ik toch niet zo’n zin in. Dan maar weer naar de foodcourt dan kan iedereen zelf zijn keuze maken. Leon en Marlou gingen voor Mexicaans (nacho-schotel en wrapper), Rob en ik gingen voor een lasagna-pizza schotel. Prettig is dat je vrij goedkoop kunt eten en dat het ook niet zulke grote porties zijn.
Je ziet hier in Canada ook niet zoveel dikke mensen (dat zal in Florida anders zijn weten we uit een vorige keer). Hier in Montréal zijn winkels ook weer langer open dan in Toronto, maar we blijven van mening dat we toch Toronto leuker vonden. Dan spelen ook meer dingen meer zoals het hotel hier –dat voor de prijs verder prima is – maar waar minder te beleven is. In Toronto konden we nog even gaan zwemmen, hadden we een sofabank waar we lekker even konden zitten. Hier hebben we alleen een bed met een bureaustoel en een hoog klein raam dus weinig licht. En het is natuurlijk jammer dat een aantal dingen op maandag en dinsdag gesloten zijn. We vinden het ook niet echt erg om morgen weer op pad te gaan. Dan zit het Canada-gedeelte erop. Niagara Falls, Sacacomie en Toronto waren zeker hoogtepunten. Het is ook leuk om die verschillen met Amerika te zien. Wat hier ook opvalt is dat we nauwelijks politie zien, dat is in New York heel anders. Vandaag spraken we een jongen die vertelde dat het ook een hele veilige stad is en dat hier ook erg veel verschillende mensen leven en dat die integratie daarvan groot is. Mensen zijn erg vriendelijk, ook op een andere manier dan in Amerika. Morgen zitten we alweer twee weken hier.
Ben benieuwd hoe het morgen bij de grens is. We gaan dan even in Lake Placid kijken en overnachten in een plaatsje daar vlakbij. Daar is weer meer natuur, dus wellicht kunnen we als het mooi weer is ook nog even bij een meertje zitten. De afgelopen dagen hebben we genoeg gelopen!
Deze avond sluiten we zo nog even af op een terrasje ergens…..
PS we hadden problemen met het internet in Montréal, vandaar dat dit blog wat later wordt gepubliceerd.
Toen we vanmorgen opstonden was het droog, maar het was buiten erg grijs en donker, alsof er elk moment een flinke bui kon vallen. Eerst even wat verse broodjes opgehaald, koffie gezet, gegeten en we konden weer op pad. We besloten om toch naar Vieux-Montréal te lopen. Dat is op zich hier niet zo ver vandaan. Rob en de kinderen vinden Montréal wat minder omdat - als je in Vieux-Montréal loopt - je het idee hebt dat je in Frankrijk zit, maar ik vind dat juist wel apart. Dat je zover van Europa bent en dan toch die Europese en met name Franse invloeden ziet.
net als een Frans metrostation
Wel ben ik het met ze eens dat ik Toronto wel een leukere stad vindt omdat Toronto meer flitsend, meer trendy is.
In Vieux-Montréal op Place Jacques-Cartier eerst op een terrasje gezeten en wat gedronken. Er is een grote straat, Rue St. Paul en die ligt vol met kasseien, deze straat doet inderdaad erg Frans aan. Veel winkeltjes, kleine kunstwinkeltjes en veel restaurantjes.
net een terrasje in Parijs toch?
Een route door het oude gedeelte gelopen, langs Marché Bonsecours, Hôtel de Ville, Château Ramezay en een aantal smalle straatjes en pleinen. We hebben overigens wel wat pech deze dagen want de musea die we wilden zien zijn maandags en sommigen ook nog dinsdags dicht... Daarna langs de kade gelopen en een boottocht geboekt. Een kleine boot waarop we een leuke rondvaart door de haven kregen.
Montréal vanaf het water
Inmiddels waren de wolken ook aan het verdwijnen en kwam de zon steeds meer door. Dan ziet zo'n stad er ook direct anders uit. Met de boot ook langs Habitat '67 gevaren. Een huizencomplex dat voor een wereldtentoonstelling is gebouwd. Destijds konden ze de huizen aan de straatstenen niet kwijt, nu kost een woning zo'n 1,3 miljoen.
Habitat '67
Na de boottocht bij de Marché Bonsecours gegeten, in een soort van oud-Frans restaurantje. Natuurlijk namen we daar crêpes. Leon de 'normale' wij namen crêpes met appel en bacon. Uiteindelijk had de kok het verkeerd begrepen en had hij alle vier de borden naturel gedaan. Dus Leon kreeg zijn portie en wij moesten wat langer wachten. Maar het was erg lekker.
Leon aan zijn crêpes
Daarna weer richting hotel gelopen. Het was inmiddels al drie uur. De kinderen wilden daar graag even blijven, internetten en televisie kijken. Wij gingen nog even op pad naar Mont Royal. Een groot park dat hoog ligt en van waaruit je dus een prachtig uitzicht over Montréal had. Inmiddels was de zon ook flink aan het schijnen en dan krijg je ook mooiere foto's. De auto geparkeerd en van daaruit naar het chalet gelopen van waaruit je het mooiste uitkijkpunt had. Een ijsje gegeten en foto's genomen.
samen op Mont Royal
uitzicht op Montréal
Op de terugweg even langs de supermarkt en in het hotel nog even rustig gezeten. Rond 20.00 uur zijn we gaan eten bij Maharadja. Een Indiaas buffetrestaurant dat een aantal prijzen heeft gewonnen. Het eten was inderdaad erg goed. Lekkere kip tandoori, vers (waar je bij staat) gebakken nan-brood, verschillende curry gerechten. Er was veel keus. Het was ook een gezellige drukte, veel Indiase mensen met kinderen en die zijn allemaal erg levendig.
lekker Indiaas eten
Maar ik moet wel zeggen dat ik nu het uit eten ook wel een beetje gehad heb. Ik kom hier (ja vriendinnen en collega's ik moet het even kwijt) echt wel wat kilo's aan. Ook al lopen we wel veel, het zijn toch steeds behoorlijke maaltijden en altijd wat vetter dan we thuis eten. Maar goed dat is weer iets om na de vakantie aan te werken...
Morgen houden we het wel bij een simpel broodje lijkt me.
Nog even een extra rondje gelopen door een luxe winkelstraat hier verderop. Ook daar nog wat terrasjes gezien. Het is een lekkere temperatuur buiten dus morgen willen we toch weer een terrasje pakken! En verder staat het zogenaamde 'underground' winkelcentrum op het programma. Speciaal voor de strenge winters én warme zomers (airco) gebouwd. We zijn benieuwd. Eigenlijk hadden we ook graag naar het architectuurmuseum gewild maar deze is dus op maandag én dinsdag dicht.
Wat hier wel grappig is. Je kunt door heel Montréal heen fietsen huren. Voor het eerste uur betaal je dan $5,- en voor elk uur erbij komt er een bedrag bij tot een maximum bedrag voor een hele dag. Je ziet dus overal zo'n rijtje fietsen staan. Fietsen is niet heel eenvoudig want het is heuvelachtig, ligt net zoals San Fransisco.
Gisterenavond inderdaad afgesloten met open haard, wijn en jacuzzi. In zo'n houten kamer een heel apart sfeertje en erg gezellig natuurlijk. Helaas staat Rob niet op de foto.... maar hij zat er toch echt bij.
gezellig in jacuzzi bij de haard
Vanmorgen konden we weer genieten van het uitgebreide ontbijtbuffet. Het blog afgemaakt en gepubliceerd, mailtjes gelezen en toen de koffers gepakt. Helaas we moeten weer vertrekken.
afscheid van het uitzicht...
Stakers
Verkeersbord onderweg : let op voor overstekende snowmobiles !!
Langs de bewaking en langs de stakers. Blijft apart hoe ze erbij zitten. En toen weer richting highway naar Montréal. We besloten, omdat we er toch langs kwamen, direct het Parc Olympique te bezoeken. Het grote stadion waar in 1976 de Olympische zomerspelen zijn gehouden. Een immens groot stadion wat nu helemaal anders is ingedeeld met diverse sportvelden, zwembaden en een groot evenementengedeelte. We hebben alleen de rondleiding gedaan. Je kunt nog met de lift bovenop de toren (die pas jaren na de Olympische spelen is gebouwd) maar we zijn al op drie van dat soort torens geweest en geloofden het wel.
Olympisch stadion
nu anders ingericht met onder meer 7 zwembaden
Geluncht in het stadion en toen op weg naar het hotel. Ligt op zich midden in het centrum. De auto geparkeerd tegenover het hotel en toen ingecheckt. Dit hotel is geboekt via Hotwire. We hebben twee kamers met een Queensize bed, maar konden dit keer de kamer niet veranderen in een kamer met twee dubbele bedden. Dat kun je ook bij Hotwire niet aangeven. Wel zou er een bed op de kamer bijgeplaatst worden maar ik zie niet waar dat dan moet komen. De kamers zijn niet erg groot, ramen zijn klein, maar ze zijn wel heel netjes, prima bedden met een supergrote televisie. Tja het is even omschakelen na hotel Sacacomie, maar daar hing ook een prijskaartje aan. We hebben nu per kamer net $60,- betaald en dat is midden in zo'n grote stad niet zo duur! Als ik er nu zo over nadenk is het super de luxe hotel in Toronto ook erg goedkoop geweest....
Rest van de middag rustig aan gedaan. Televisie (honkbal) gekeken. De kinderen moeten na die mooie natuur ook even wennen. De komende twee dagen hebben we tijd genoeg om de stad te verkennen, ik heb al leuke straatjes gezien.
Eind van de middag begon het flink te regenen. Montréal lijkt dan toch wel minder aantrekkelijk. 's Avonds met één paraplu op weg naar het restaurant. Verkeerde kant van de straat opgelopen dus weer terug. Bleek het restaurant vrij dichtbij het hotel te zijn... St. Hubert is een kiprestaurant maar niet zo'n 'vreetschuur' als die we in Nederland wel kennen. Dit restaurant is gevestigd in een voormalige stationshal. Het was erg gezellig en lekker. De porties waren tenminste ook normaal, zodat we voor het eerst een dessert hebben genomen.
allemaal an de kip!
Buiten kwam het met bakken uit de lucht maar toen we naar het hotel terug liepen was het iets minder. Hopelijk is het morgen beter weer anders wordt het ondergronds Montréal verkennen. Er schijnt hier zeg maar een stad onder te liggen met winkels, restaurants, bioscopen etc.
Op dit blog van Rob, Monica, Marlou (15) en Leon (13) plaatsen wij berichten in de voorbereidingen naar onze vakantie toe én tijdens onze vakantie. Zo kun je al onze belevenissen volgen en we vinden het leuk als je een reactie geeft!
.jpg)